Vijf jaar geleden verloor ik mijn beste vriendin

Dit artikel is puur vanuit mijn beleving geschreven en na toestemming van Phebe’s ouders geplaatst.

Het is vandaag precies vijf jaar geleden dat mijn beste vriendin Phebe ervoor koos om uit het leven te stappen. Ik was achttien, zij negentien. Zo jong nog. Nu, vijf jaar later, ben ik drieëntwintig en volwassen. Ik heb mijn grote liefde gevonden, ben bijna klaar met studeren en volgend jaar ga ik samenwonen en beginnen met de rest van mijn leven.

Phebe zou vorige week vierentwintig zijn geworden, iets wat ik nog altijd pijnlijk vind om te beseffen. Zij wordt niet meer ouder, zij maakt deze nieuwe fases niet meer mee, ze kon het niet. Maar ik wel. Mijn leven gaat door, met deze heftige tijd in mijn spreekwoordelijke rugzak. Niet alleen met dat, maar ook met alle mooie herinneringen van ons samen. Ik heb met niet veel mensen zo’n klik als ik met haar had.

Phebe was al jaren depressief. Ze zag zelf niet hoe mooi ze was, hoe lief en hoe gek heel veel mensen op haar waren. Het is zo intens pijnlijk, frustrerend en verdrietig om iemand om wie je heel veel geeft zo te zien, zonder dat je iets kan doen. Ik wilde haar zo graag helpen, maar dat kon ik niet.

Ik was in de vierde en vooral de vijfde klas van de middelbare school een van de weinigen die doorhad hoe het écht met haar ging, naast haar ouders en familie natuurlijk. Het was zwaar, ik maakte me vreselijk veel zorgen en was zó bang dat ze echt uit het leven zou stappen. Er werd meerdere keren tegen me gezegd: “Als iemand hárdop zegt dat ze niet meer verder wil leven, zet ze de stap meestal niet écht.” Little did they know.

Ik denk dat Phebe mijn pijn en zorgen er niet bij kon hebben, het was teveel voor haar. Misschien droeg dit er aan bij dat ze me wegduwde, op het laatst. Ze nam mijn telefoontjes niet op, ik zag haar niet meer en ben niet op haar laatste verjaardag geweest.

Ik heb hier nog jaren na haar dood mee geworsteld, met het feit dat ze me wegduwde. Ik had een gigantisch schuldgevoel, ik had het gevoel dat ik haar tekort had gedaan. Daarnaast was ik boos en heel erg verdrietig, dat we het niet hebben kunnen ‘afsluiten’ op een mooie manier, terwijl we zo’n sterke band hadden. Nu weet ik dat het niet persoonlijk was, maar dat ze niet anders kon.

In de loop der jaren heb ik steeds meer kunnen accepteren en respecteren dat ze deze keuze heeft gemaakt. Hoe moeilijk ook. Nu weet ik dat ze niet meer kon, niet meer wilde. Dat ik niet meer had kunnen doen dan ik deed. Nu weet ik dat ik een goede vriendin voor haar was, dat ze veel om me gaf. Iets wat ze ook schreef in een afscheidsbrief gericht aan mij, die maanden na haar dood gevonden werd. Ik hoop dat dit het beste voor haar was en stel me voor dat ze nu gelukkig is.

Toen het niet goed met haar ging heb ik haar een zilveren ring gegeven met een edelsteen erin die staat voor kracht, moed en hoop. Een half jaar na haar dood heb ik die ring terug gekregen van haar ouders, wat ik heel erg fijn vond. Ik draag hem nog steeds af en toe, als ik haar dichtbij me wil hebben.

Soms voel ik nog wel het verdriet en de pijn die ik voelde toen ik dat ene telefoontje kreeg. Dat moment dat de grond onder mijn voeten vandaan zakte. Ik zal het altijd met me meedragen en november zal altijd een maand zijn waarin ik extra aan haar denk.

Ik mis haar. Vraag me soms af hoe ze nu was geweest, hoe haar leven eruit had gezien, of we nog steeds vriendinnen zouden zijn. Als ik een meisje zie met zwart haar, een pony en een bril, gaat er nog altijd een steek door mijn buik.

Maar het verdriet heeft door de jaren heen steeds meer plaats gemaakt voor de mooie herinneringen. Onze dagen in Parijs, picknicken in het gras, onze wijntjes aan het water, onze lachbuien en onze fietstochten naar school.

In haar brief aan mij sloot ze af met iets wat ik nooit zal vergeten:

“Geniet van het leven, dat kun je zo goed”. 

Dus dat ga ik doen.

Liefs,
Laura.

Author: Laura

Ik ben Laura, een 24-jarige blogger en freelancer. Ik ben in 2015 afgestudeerd aan TMO Fashion Business School en heb recentelijk mijn MSc Marketing Management afgerond aan de Universiteit van Groningen! Sinds maart 2017 woon ik samen met mijn vriend Tim in Haarlem. Op Style Remains vind je artikelen over geluk, zelfontwikkeling, ambitie, succes, ondernemen & bloggen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.

  • Wat ontzettend heftig en wat mooi geschreven. Ik kan me niet voorstellen hoe dit moet zijn, alleen dat ik het ook echt verschrikkelijk zou vinden. Heel knap dat je er zo over kunt schrijven.

  • Jeetje, wat heb je dit op een indrukwekkende manier verwoord. Ik krijg er een brok van in mijn keel. Het lijkt mij ontzettend heftig om zoiets van dichtbij mee te maken en te beseffen dat je niets hebt kunnen doen. Ik heb er geen woorden voor en weet eigenlijk niet goed wat ik moet zeggen. Het enige wat ik nog wil zeggen is dat ik respect heb hoe jij dit hebt verwoord vanuit jouw eigen beleving en gevoel. Je gunde haar zo het leven, maar je gunt haar ook de rust die ze heeft gevonden. Het gemis zal altijd blijven, net als de mooie herinneringen die jullie samen hebben. Ik wens je veel sterkte en kracht toe!

  • Heel mooi geschreven, ik voelde mijn ogen wel even nat worden..

    Het lijkt me zó heftig om zoiets mee te maken! Zeker omdat je op die leeftijd ook echt in een bijzondere fase van je leven zit. Ik kan me heel goed voorstellen dat het op momenten dat jij volgende stappen zet in je leven best moeilijk kan zijn.. Heel goed en knap dat je zelf bent doorgegaan en heel fijn dat je gelukkig heel veel mooie herinneringen van jullie samen hebt. <3

    xx Alex

  • Ik volg je op instagram en kijk nu voor het eerst op je site.
    Dit artikel viel mij direct op en moest er op reageren. We kennen elkaar niet maar wat vind ik dat je dit artikel mooi hebt geschreven. Je hebt veel meegemaakt Laura, respect! Phebe zal trots op je zijn.

  • Lieve Laura, wat heb jij jouw ervaringen en gevoelens mooi verwoord. Wat goed en fijn dat je dit met ons wilt delen.
    Liefs,
    Phebe’s tante Julia Vrugteveen-Sinay

  • Lieve Laura,

    Dankjewel dat ik als oom van Phebe deelgenoot mag zijn van jouw vriendschap met Phebe. Ze is uit het oog maar niet uit ons hart.
    Veel liefs en geluk Emus

  • Super mooi dat je dit durft en wilt delen. Mooi om te zien hoe je na haar overlijden bent gegroeid als persoon en hoe je erover denkt. Prachtig verwoord. Veel sterkte vooral in deze periode.

  • Wauw, wat heb je dit mooi geschreven en wat zwaar moet dat zijn geweest. Ik heb echt tranen in mijn ogen. Goed van je dat jij wel geniet van je leven en terug kan kijken op de mooie herinneringen die jullie wel gemaakt hebben. Als ze dit kon lezen zou ze vast hartstikke trots op je zijn <3

  • Mooie worden! Ik vind het knap dat je dit zo deelt met de “grote buitenwereld”. Heel veel sterkte vandaag, de rest van deze november en alle andere momenten waarop je weer veel aan haar denkt.

    En zoals zij ook naar jou schreef: geniet van het leven! Niet alleen van vandaag en morgen, maar koester ook de mooie momenten die je met haar en andere dierbaren hebt gehad!

  • Lieve Laura,

    Mooie woorden
    Ik word er stil van.

    Woorden van troost

    Waar zijn de woorden van troost
    wanneer je ze nodig hebt
    Ze klinken zo hard
    als je ze gebruiken moet

    Als ik ze kon vinden
    zou ik het verhaal
    uit schreeuwen

    Maar nu de tijd stilstaat
    Sta ik stil
    Zonder de woorden.

    Liefs Naldie Saija

  • Hey! Wat heb je dit super mooi opgeschreven. Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt en dat was gisteren 3 jaar geleden. Ik herken daarom ook best veel dingen in wat je schrijft en vooral op zo’n dag als vandaag (voor mij gister dan) denk je echt: wow wat gaat de tijd snel en wat is er veel gebeurd in die tijd. Sterkte vandaag en idd: geniet van het leven. Liefs.

  • Ik heb met tranen in mijn ogen dit gelezen. Wat heb je het mooi geschreven! Wat lijkt het mij erg om mijn beste vriendin te verliezen en niet meer met haar te kunnen zijn. Maar het is vooral heel vervelend dat zij het niet meer zag zitten. Je mag heel trots zijn op alles wat je bereikt heb en ik weet zeker dat ze van boven naar je toekijkt en naar je kijkt met een enorme lach! “Want je geniet van het leven zoals ze dat zelf zo mooi beschreef in de brief aan jou!” Sterkte nog! Iedere dag! X

  • Wat ben je toch een sterke vrouw Laura, zo knap hoe je dit allemaal verwoord. Ook ik heb tranen in mijn ogen.. wat een mooie, krachtige, laatste woorden.. Heel veel sterkte en hartjes voor jou <3

  • Wauw. Tranen in mijn ogen. Prachtig verwoord Laura. Wat moet dit moeilijk voor jou en haar naasten zijn. Iemand zo graag willen helpen, maar niet kunnen. Heel veel sterkte.

  • Jeetje, ik krijg een brok in mijn keel. Wat een vreselijk gemis! Ik vind dat je er heel sterk mee omgaat en over kunt praten. En die laatste boodschap die ze aan je heeft meegegeven, is zo mooi en waar. Veel sterkte!

  • Jeetje, dit heb ik nooit geweten, maar wat een heftig verhaal. Lijkt me ontzettend moeilijk en zwaar maar zoals je zelfs al zegt, jij kon er weinig aan doen, behalve het beste hopen en hoop houden. Heel veel sterkte nog, en ik weet zeker dat ze op dit moment dicht bij je zal zijn en je niet in de steek laat. Zo cliché maar zo waar: uit het oog, maar niet uit het hart.

  • Wat is dit mooigeschreven zeg.
    Ik hoop dat alle mooie herinneringen die jij hebt aan haar, je wat kracht geven op de dagen zoals vandaag of wanneer jij haar mist.
    Zolang zij in jouw hart zit, zal zij nooit echt helemaal weg zijn. Liefde overwint namelijk alles, ook als degene er niet meer is